Itaftir PLNKY'a

Yüzüme susanlardan öğrendim konuşmayı...

Bu, beni bile bazen bana anlatan
Bir anı, paylaşılan...

Zamanı hatırlatan bir takvim gibi, yapraklarında benim izlerimi taşıyan.

Hayat çemberimin içinde olan yada dışına çıksa bile çoktan
Içimde kalanlardan...

Bir kalem bir kağıt yeter sanırsın, paylaşmaya
Anlatamazsın derdini çünkü, kendinden başkasına.
Gözlerinin içine baksalar, görürler derinliklerini ama
Nasıl bakmak istediklerini, bilirsin aslında.

Denersin konuşmayı, hatta haykırmayı ama

Söylediklerin değildir dinledikleri, hissedersin ne de olsa.
Ve duydugun ses, sadece sessizliğin olur
En sonunda...