20 Ekim, 2015

Seğmenler'de Eylül

Hafif nemli çimlerde dolaşıyor parmaklarım,
Kuşlar fısıldıyor kulaklarıma,
Akıtıyorum her şeyi ayaklarımın altından toprağa 
Ve gözlerimle buluşan bulutlardan şekiller bulmaya çalışmak
Mutlandırıyor beni
Kısa bir sürede olsa, yeniden çocuk olmak gibi...
Sessiz, sakin ve dinginim o an 
Her şey var gibi ve hiç bir şey yok sanki
Yüzümdeki tebessümü hissediyorum
Düne ait her şey olduğu yerde ve gelecek hala korkutuyor beni
İşte tam da o an gökyüzü sesleniyor gibi sanki
Bak batıyor yine akşam güneşi...