Bugun hayatinin en mutlu anini yasamak icin aylardir bekleyen, emek veren ama dugununde gulmek, eglenmek hatta mutlu olmak icin kendini zorlamak zorunda olacak insanlar var...
Bugun belki de sirf dun gece yasadigi korku, endise ve caresizlik yuzunden cenazesi kalkan insanlar var...
Bugun belki de aylardir umutla, heyecanla karninda tasidigi bebegi kaybeden; yasadigi korkuyla erken dogum yapmak zorunda kalan ve belki de bu nedenle cocugu sagliksiz dogan, dogan cocugunu kucagina alma sansi ve zamani olmayan insanlar var...
Bugun tum uykusuzlugu ve yasadigi kabus dolu saatlere ragmen calismak zorunda kalan insanlar var... Bugun dun gece sabaha kadar duydugu sesleri unutamayacak, belki de o kisacik hayatlarinda korkuyla aglayarak yasadiklari o gece yuzunden akil ve duygu sagliklari bozulacak cocuklar var... Onlara bu geceyi yasatanlari asla unutmayacak, fakat caresizce evlerinde hem kendilerini hem de cocuklarini sakinlestirmek icin dua etmekten baska yapacak bir seyi olmayan ve bugunune daha fazla endise, daha fazla korku, daha fazla umutsuzlukla daha fazla sindirilmis olarak baslamak mecburiyetinde olan aileler var...
Bugun, hayatinin tam ortasinda bu kabusa sahit bir ben var...
Bugun, her sey ayni gibi gorunse de hic bir seyin ayni olmayacagini bilerek yasayan bir millet var...
